Το τέρας κι ο λαβύρινθος

 Η ζωή είναι μικρή.  Θες να ζήσεις; Στο χέρι σου είναι, άδραξε την ευκαιρία! Πες αυτό που φοβάσαι ή δεν τολμάς να πεις στο γείτονα, το φίλο ή την οικογένειά σου. Αγκάλιασε τους, ό,τι και να σου έχουν κάνει. Πες τους τι νιώθεις για αυτούς γιατί ίσως κάποτε να είναι αργά και να μην προλάβεις. Οι λόγοι για αυτήν την πράξη, ίσως ποικίλουν. Το κάνεις για να γνωρίζει ο άλλος ή για να φύγει από σένα το αβάσταχτο βάρος να το κρατάς κρυφό; Όλα τελικά γίνονται για να μη σε στοιχειώνουν τα βράδια οι ερινύες;

 Τις φοβάσαι. Φοβάσαι να τις αντιμετωπίσεις, μήπως σε κατασπαράξουν. Κι έτσι ταΐζεις το τέρας. Κι όλο μεγαλώνει, κι όλο ζητάει περισσότερα. Φυτεύει ανασφάλειες στο μυαλό στο κι αν σε ελέγξει, τότε αλλάζεις. Αρχίζεις να πιστεύεις κι εσύ ο ίδιος τα δημιουργήματα του τέρατός σου, που εσύ έθρεψες τόσο καλά. Κάνεις, λες, θες πράγματα που διαφορετικά δε θα σκεφτόσουν και μόνο κακό σου κάνουν. Νοιάζεσαι περισσότερο για τη γνώμη που έχουν άγνωστοι για σένα και όχι για αυτή που έχουν οι κοντινοί σου άνθρωποι. Γιατί άραγε; Τους θεωρείς πιο αντικειμενικούς. Μπα, δεν το νομίζω. Οι αληθινοί φίλοι σου, θα είναι και οι πιο σκληροί κριτές σου. Τότε τι; Επιδιώκεις προσοχή από την αδιαφορία, αγάπη από την εκμετάλλευση, αγκαλιά από ένα κεφαλοκλείδωμα. Και σε ενοχλεί. Ξέρεις ότι είναι  λάθος. Βλέπεις αγνώστους να σχηματίζουν την πιο λανθασμένη άποψη για σένα χωρίς καν να σε ξέρουν φατσικά, πόσο μάλλον να σου έχουν μιλήσει. Και σε ενοχλεί ακόμα περισσότερο. Σε τρώει η περιέργεια. Ή μάλλον το τέρας. Και σκέψεις όπως «Μήπως τελικά αυτά που πιστεύουν ισχύουν;» σε κατακλύζουν.

 Νιώθεις ότι  δεν αξίζεις τίποτα, ότι είσαι ένα σκουπίδι κι οι φίλοι σου δε σε καταλαβαίνουν, δε βλέπουν ποιος πραγματικά είσαι, παρά μόνο αυτός που θέλουν να δουν. Τους κλείνεις εκτός, κάθεσαι στην πιο απόμερη γωνιά του κεφαλιού σου και τους πετάς στο λαβύρινθο που έχτισες για να μη σε βρουν ποτέ. Κι αν κάποιος καταφέρει να δραπετεύσει  και να σε βρει, να λύσει το γρίφο της ψυχής σου, τότε όλα, όλα αυτά που σε βασανίζουν θα θέλουν να βγουν, να φανούν, να εκδηλωθούν. Σε φωνές; Αναφιλητά; Απλή συζήτηση; Δεν ξέρω. Το τέρας όμως μικραίνει. Γιατί ψάχνεις βαθιά στον εαυτό σου να το βρεις. Κι αυτό κρύβεται. Δεν πρέπει να δειλιάσεις ούτε να φοβηθείς όμως. Πρέπει να πάρεις το σπαθί, κατασκευασμένο από την αγάπη των ανθρώπων που παγίδευσες; Aλλά και αυτών που έδιωξες κι ακόμα επιμένουν. Σήκω στο ύψος σου. Αντιμετώπισε τα προβλήματα που το τέρας γέννησε. Γκρέμισε τους τοίχους. Στάματα να αυτοκαταστρέφεσαι. Και ξεκίνα με το να ζητάς συγγνώμη. Ή μάλλον, να βρεις το θάρρος να το κάνεις. Και ξέρεις ποια είναι η πιο δύσκολη; Αυτή που οφείλεις στον εαυτό σου. Αν καταφέρεις να σε συγχωρήσεις, τότε τερμάτισες το παιχνίδι, εμφανίζονται οι τίτλοι τέλους. Αν όχι, προσπάθησε το, για όσο καιρό χρειαστεί.

 Και ξέρεις τι κατάλαβα τελικά; Πιο εύκολα γράφεις σε δεύτερο παρά σε πρώτο πρόσωπο, ακόμα κι αν τελικά ταυτίζονται.