The Error Game

Λάθη. Όλοι κάνουν από λίγα. Εντάξει, ας είμαστε ρεαλιστές, όλοι έχουμε κάνει τουλάχιστον τα διπλάσια από αυτά που θα μας αναλογούσαν αν ήμασταν σκεπτόμενοι άνθρωποι. Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι δεν κάνουν λάθη. Αυτοί ίσως να κάνουν και το μεγαλύτερο, να σκέφτονται μόνο με τη λογική και να κλειδώνουν κάπου βαθιά στις πτυχές του κεφαλιού τους έννοιες όπως “αισθήματα”. Ο λόγος; Νομίζω η απάντηση είναι προφανής, ποιος δε θέλει να προφυλάξει τον εαυτό του από μία πτώση; Και ξέρεις τι λένε. Όσο πιο ψηλά, τόσο πιο απότομη είναι. Και πες ότι εντάξει, δικός σου είναι ο εαυτός, εσύ έχεις ευθύνη των πράξεων και των σφαλμάτων σου και είσαι τελικά, άξιος της μοίρας σου. Οι κοντινοί σου άνθρωποι όμως σε τι έχουν φταίξει να πληρώνουν κι αυτοί τις δικές σου αμαρτίες;

    Μια ζωή πληρώνω αμαρτίες αλλωνών…

Υπάρχει όμως ένα δίλημμα, ή έτσι το βλέπω εγώ. Μπορεί να μην έκανες εσύ το λάθος και τώρα να το “λούζεσαι” αλλά από την άλλη δεν είναι δικό σου φταίξιμο που το αφήνεις να επηρεάζει τη ζωή και την ψυχολογία σου; Κι εδώ φίλε αναγνώστη πρέπει να είσαι αντικειμενικός, γιατί όταν βρεθείς κι εσύ σε αυτή τη θέση, για άλλη μία φορά, δε θα κατηγορήσεις καθόλου τον εαυτό σου που σε έχει αφήσει απροστάτευτο στα τυχόντα αρπακτικά γεράκια της ζωής σου. Αν είσαι τυχερός δηλαδή και το γεράκι δε μεταμορφωθεί σε κοράκι το οποίο γυρίζει πάνω από το κεφάλι σου διακαώς περιμένοντας να αφήσεις την τελευταία σου πνοή για να σε κατασπαράξει, λες και δεν έφτανε το μέχρι στιγμής μαρτύριο σου. Φτάνεις στον πάτο.

Φτάσε στον πάτο, εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω…

Για όλες σου τις πράξεις, τις σκέψεις, τις πεποιθήσεις, τους ενδοιασμούς σου υπάρχει ένας λόγος.
-    Δεν μπορώ να διεκδικήσω το δίκιο μου!
-    Γιατί;
-    ...
Δεν υπάρχει το “Γιατί δεν μπορώ” σε αυτήν την περίπτωση. Απλά είναι δύσκολο να ψάξεις και να βρεις την πραγματική αιτία, σαν ένας πραγματικός πειρατής που ψάχνει για τον τιτανομέγιστο θησαυρό! Μένεις άπραγος και συμφιλιώνεσαι με τα λάθη, τα πάθη, τις παραξενιές σου. Κι είσαι ευτυχισμένος αν δεν ξέρεις καν την ύπαρξή τους, θεωρείς ότι όλα πάνε ρολόι στη ζωή σου. Πλανάσαι πλάνην οικτρά αλλά μερικές φορές δεν πειράζει, ίσως είναι καλύτερα έτσι. Γιατί αν μάθεις τι καλύπτεις και πόσο στρουθοκαμηλίζεις, πιθανότατα θα φρικάρεις. Δεν ξέρω αν θα προσπαθήσεις να τα αλλάξεις, θέλει κόπο, τρόπο, επιμονή και όλα αυτά τα συνηθισμένα που σου λένε οι φίλοι σου. Το σημαντικότερο παρ’όλα αυτά, είναι ότι θέλει ΘΕΛΗΣΗ. Δεν μπορεί κανένας να σε αναγκάσει να αλλάξεις αν δεν το θελήσεις εσύ ο ίδιος πραγματικά. Το μόνο που μπορούν να σου προσφέρουν τα άτομα στη ζωή σου είναι υποστήριξη γιατί σίγουρα θα θες να τα παρατήσεις όλα και να γυρίσεις πίσω στη φανταστική σου φούσκα, όπου όλα σου φάνταζαν αν όχι τέλεια, τουλάχιστον ανεκτά.  Δε θες να αλλάξεις τίποτα εξ αρχής; Δικαίωμά σου αλλά μετά μην παραπονιέσαι για το πόσο χάλια είναι όλα και το πόσο “θες” να βελτιωθείς γιατί μάντεψε, αν όντως το ήθελες, θα ήσουν ήδη στην πρώτη περίπτωση.

Θέλει μαγκιά να μπορέσεις να δεις τη ζωή καθαρά και να πεις γεια χαρά...

Στο τέλος όμως, αποδέξου και μερικά λάθη σου, δεν είναι κακό. “Τι λέει τώρα αυτή;” θα σκέφτεσαι. Λέω ότι κανένας δεν είναι ούτε αλάνθαστος ούτε τέλειος, και πίστεψε με, δεν είσαι ούτε εσύ. Εξάλλου, τα λάθη μας διαμορφώνουν αυτό που είμαστε και πρέπει να το αγαπάμε. Η λύση λοιπόν είναι κάπου στη μέση, ισορροπεί ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα. Αγαπάς τον εαυτό σου με τα λάθη που έχει αλλά προσπαθείς σιγά σιγά να βελτιωθείς, να γίνεις καλύτερος άνθρωπος και για εσένα και για τους φίλους σου. Κυρίως όμως, για σένα. Εγωιστικό; Ίσως, αλλά το αποτέλεσμα μετράει!