Blogs

Υπέρ θεολογίας, κανονικότητος και μεταμεσονύκτιας φιλοσοφίας (από ένα μαξιλάρι που πάντα απαρνιόταν τη φύση του και δεν λειτουργούσε σαν μαξιλάρι)

Αποφάσισα να κάτσω και γράψω πάλι μέσα σε μια νύχτα κάτι που έζησα σήμερα το πρωί. Εκεί που για μέρες ένιωθα πως δεν είχα τίποτα να πω, κάτι μου θύμισε κάποιος φίλος όπως μιλούσαμε, την ώρα που ψάχναμε έναν άλλο φίλο. Μήπως οι φίλοι έχουν μια μικρή τάση κατά περιόδους να εξαφανίζονται από προσώπου γης; Αλλά το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ αυτός ο φίλος.

Αλλά σαν να ξέχασα κάπου τι ήθελα να πω, και όχι, δεν εννοώ ότι το παράτησα κάπου. Ίσως όλοι κάτι να παρατήσαμε κάπου.

Ελεγεία και σάτιρες

Ο τίτλος φυσικά είναι παρμένος από το ομώνυμο, τελευταίο έργο που άφησε ο Κ. Καρυωτάκης πριν μας αποχαιρετίσει. Υπάρχει η θεωρία ότι δεν θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι: όταν βρίσκεσαι σε μια δημιουργική φάση της ζωής σου, η ευτυχία δεν μπαίνει πουθενά στο παιχνίδι, είσαι έτοιμος να υποφέρεις πολλά για να τα καταφέρεις.

Λόγοι που δεν με αφήνουνε να κοιμηθώ τα βράδια

Η ώρα είναι 4 το ξημέρωμα και ο Μορφέας δεν έχει περάσει ακόμα από δω. Την θέση του για απόψε έχουν πάρει οι Ερινύες.
Σκέφτομαι τους ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μου. Ποσό τυχαία έγιναν μέρος της έστω και για λίγο. Τις καλές και τις κακές στιγμές που μου έχουν μείνει από αυτούς, τις θυμάμαι μουδιασμένη ακόμα από τον πρόσφατο χωρισμό μου. Δεν μπορώ να δω τα πράγματα ξεκάθαρα νομίζω.

AKA Radioman

 Οκ είχα σκοπό αυτή τη φορά να γράψω για τα double standards. Αλήθεια , δεν λέω ψέμματα. Αλλά να το βράδυ του Σαββάτου λέω “ Ας δω το πρώτο επεισόδιο του Marvel's Jessica Jones , να δω τι παίζει με αυτό και όταν βγει torrent με ολόκληρη την πρώτη σεζόν θα δω και τη συνέχεια”. Να σημειωθεί πως ενώ γράφω αυτά τα λόγια ήδη κατεβαίνει το δεύτερο επεισόδιο της σειράς. Οπότε ναι ήταν πολύ ανώτερο από αυτό που περίμενα αρχικά.

Let me know festival day2 (πήγα, είδα, άκουσα, έφυγα χορεύοντας)

Να μου πείτε τώρα πρόκοψες εσύ να γράψεις, αυτό συνέβη πριν από ένα μήνα. Εγώ σας λέω κάλλιο αργά, παρά ποτέ και τα υπόλοιπα συνηθισμένα για να αποφύγω τη γκρίνια. Για να είμαι ειλικρινής, ήθελα να γράψω, την όμορφη ιστορία που έζησα εκείνο το βράδυ, αλλά περίμενα να σταθεροποιηθεί το θέμα μπλογκ (ή δεν θα είχε απολύτως κανένα νόημα η ενέργειά μου).

The thin line between success and failure

Παρακάτω θα βρείτε ένα κατά το ένα ήμισυ ψωνίστικο και κατά το άλλο ήμισυ απαισιόδοξο κείμενο, καθώς σήμερα θα ασχοληθώ με το πώς 18 χρόνια «επιτυχίας» στη ζωή μου, έφεραν την «αποτυχία» στα επόμενα 5.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…