Σουρεαλιστικό Μαξιλάρι's blog

Νυχτερινό Δράμα

Άλλη μια φορά αποφάσισα να μην περιδιαβώ ελεύθερα στο χώρο των ιδεών, αλλά μιας και δεν μπορώ να κοιμηθώ, είπα να μοιραστώ το πρόβλημα που με κάνει να χάνω τον ύπνο μου απόψε και άλλα βράδια ή να τρελαίνομαι τις μέρες.

Electric Litany live 27.07.16 (Athens)

Μετά από μια υπέροχη βραδιά ακόμα και αν η ώρα είναι τρεις και παρόλο που η επιστροφή ήταν μια μεγάλη ταλαιπωρία, δεν άντεχα να αφήσω αυτό το άρθρο να περιμένει το πρωί.

Πρώτη φορά βλέπω ζωντανά τους Electric Litany και μπορώ να πω πως ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα: αν η εν λόγω μπάντα είναι ιδιαιτέρως απολαυστική όταν ακούς τα κομμάτια της ηχογραφημένα, τότε live είναι πολύ περισσότερο, μια πραγματική εμπειρία.

Ευτυχία και επανεκκίνηση, μέρος Ι

Αλήθεια δεν μπορώ. Και αυτό το φως από πάνω μοιάζει με την απόλυτη ανάκριση.Πάει καιρός που έχω γίνει πρωινός τύπος και οι προηγούμενες μέρες ήταν εξουθενωτικές κι είχαν εξουθενωτικούς ύπνους και πρέπει να κοιμηθώ οπωσδήποτε, παρόλα αυτά κάθομαι ξύπνια και δεν θέλω να κοιμηθώ γιατί άλλη μια φορά νιώθω εγκλωβισμό μέσα στο χάος μου. Έχω παρατήσει ακόμα και τη λάμπα να με ταλαιπωρεί. Το περίεργο είναι ότι ακόμα και τώρα που άρχισα να γράφω το έχω αφήσει ανοιχτό.

Σιωπή

Έρχεται μια μέρα που σταματάς να μιλάς γι’ αυτά που νιώθεις. Τα συναισθήματα σου τα εξωτερικεύεις πια μόνο μέσω των πράξεων και των εκφράσεων σου. Φτάνεις σε ένα σημείο που κάνεις τη σκέψη ότι, ο λόγος που δεν μιλάς πια, αν και πάντα σου άρεσε να μοιράζεσαι αυτά που νιώθεις, είναι ότι τα λόγια που ξέρεις δεν σε φτάνουν για να εκφράσεις με πληρότητα και σαφήνεια αυτά που νιώθεις. Για μια στιγμή αρχίζεις να νιώθεις λίγος. Και τότε είναι που αρχίζεις να ψάχνεις τρόπους διαφυγής από αυτή τη μικρή φυλακή του λόγου σου.

Ένα κενό και ένα μεγάλο καλωσόρισμα

Κάπως αργά μεν, άρχισα και πάλι να διερωτώμαι τι μπορεί να συνέβη κατά την απουσία. Απουσίες υπάρχουν πολλές δεν είναι μόνο μια, διακρίνονται αναλόγως με το πώς μπορεί να την βιώνει ο παρατηρητής. Ενεργητική ή παθητική απουσία, παντελής ή μόνο πνευματική και το αντίστροφο, απουσία ολοκληρωτική, καθολική, ορθόδοξη και λοιπά. Άλλη μια φορά λίγο κλισέ για τις ημέρες τούτες, δε βλάπτει. Και τώρα είμαστε ελάχιστα μπροστά από την αλλαγή.

Υπέρ θεολογίας, κανονικότητος και μεταμεσονύκτιας φιλοσοφίας (από ένα μαξιλάρι που πάντα απαρνιόταν τη φύση του και δεν λειτουργούσε σαν μαξιλάρι)

Αποφάσισα να κάτσω και γράψω πάλι μέσα σε μια νύχτα κάτι που έζησα σήμερα το πρωί. Εκεί που για μέρες ένιωθα πως δεν είχα τίποτα να πω, κάτι μου θύμισε κάποιος φίλος όπως μιλούσαμε, την ώρα που ψάχναμε έναν άλλο φίλο. Μήπως οι φίλοι έχουν μια μικρή τάση κατά περιόδους να εξαφανίζονται από προσώπου γης; Αλλά το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ αυτός ο φίλος.

Αλλά σαν να ξέχασα κάπου τι ήθελα να πω, και όχι, δεν εννοώ ότι το παράτησα κάπου. Ίσως όλοι κάτι να παρατήσαμε κάπου.

Let me know festival day2 (πήγα, είδα, άκουσα, έφυγα χορεύοντας)

Να μου πείτε τώρα πρόκοψες εσύ να γράψεις, αυτό συνέβη πριν από ένα μήνα. Εγώ σας λέω κάλλιο αργά, παρά ποτέ και τα υπόλοιπα συνηθισμένα για να αποφύγω τη γκρίνια. Για να είμαι ειλικρινής, ήθελα να γράψω, την όμορφη ιστορία που έζησα εκείνο το βράδυ, αλλά περίμενα να σταθεροποιηθεί το θέμα μπλογκ (ή δεν θα είχε απολύτως κανένα νόημα η ενέργειά μου).

Ακολουθεί κείμενο περί ύπνου, χωρίς κανένα απολύτως νόημα.

  Ήταν αστείο. Καλησπέρα σας. Ίσως και καλημέρα σας. Σχετικά είναι αυτά άλλωστε, είτε για σας είτε για μένα. Και περνώντας το έτσι απ’ έξω απ’ έξω, να πάλι που θα καταλήξω. Σε μένα. Αλίμονο, είμαι πολύ εγωκεντρικός άνθρωπος. Αλλά όχι, έτσι πάμε σε άλλη κουβέντα, παντελώς διαφορετική από αυτή για την οποία σας είπα το καλησπέρα, άλλωστε.